M. Halber, Najgorszy człowiek na świecie (via lolenka)
XX wiek był wiekiem nerwic i histerii. XXI wiek jest wiekiem depresji i nałogów. Na każdym rogu czeka na Ciebie informacja o ludziach sukcesu. Kobiety o wyfotoszopowanych twarzach, równych białych zębach i blond włosach zrobiły karierę w korporacji i teraz polecają Ci wyborną opiekę medyczną. Musisz zdążyć odnieść sukces zawodowy, zdobyć wyższe wykształcenie, znaleźć idealnego partnera, założyć rodzinę, kupić mieszkanie, wychować dziecko, kupić samochód, założyć własną firmę, napisać książkę, zrealizować pomysł na bloga, grać w tenisa, interesować się polityką, interesować się polityką zagraniczną, wiedzieć, kto dostał Nobla z literatury, przeczytać to co napisał ten, który dostał Nobla z literatury, znać minimum jeden język obcy, znaleźć czas dla siebie, zrobić remont, oddychać, umyć kibel, pójść na te drugie studia, na które naprawdę chciałeś pójść, ale nie poszedłeś, bo teraz możesz, a szkoda życia. Musisz namalować te wszystkie obrazy, które chcesz namalować, napisać sztukę, zrobić sam łódź, nauczyć się jeździć na nartach, nauczyć się medytować, kupić nowe łóżko, nie martwić się komentarzem na fejsbuku, pójść do fryzjera, pojechać do Azji, zmienić pracę, zmienić żonę. A Ty zamiast tego siedzisz przed telewizorem. Wpierdalasz te czipsy i wafelki.
Charles Bukowski ‘Najpiękniejsza dziewczyna w mieście’ (via lolenka)
(via lolenka)
Zawsze byłem gotów na koniec, tylko nie wtedy, gdy następował.
(via justwanttobesaved-g)
(via afirmacje-deactivated20151219)
nie zakochuj się we mnie
to nie najlepszy pomysł
zawsze będę dla ciebie
niedomalowanym obrazem
niedokończonym listem
pełnym znaków zapytania
jestem chora na niemiłość
możesz się zarazić
Sarah Kane, Psychoza 4.48 (via have-to-live-my-life)
Stworzona by być samotną
by kochać nieobecnych
Znajdź mnie
Uwolnij mnie
od tego
zżerającego zwątpienia
daremnej rozpaczy
horroru snu
Potrafię wypełnić przestrzeń dookoła siebie
wypełnić swój czas
ale nic nie wypełni pustki w mym sercu
Skąd ludzie biorą siłę, żeby żyć po stracie najbliższych?
Jak mogą patrzeć w lustro i nie zadawać sobie pytania “czemu właśnie on?”, “czemu to ja nadal żyje, a jego nie ma?”, “co sobie do cholery Bóg wyobrażał zabierając go z mojego życia?!”.
Nie wiem jak ludzie dają sobie radę, ja sobie rady nie daję.
Nawet pieprzona matematyka mi nie pomaga… Bo według liczb, na świecie są miliardy ludzi, codziennie giną miliony, na skutek chorób, głodu, pobić, wypadków, czy ze starości… Prawdopodobieństwo, że właśnie tego dnia zginie, właśnie ta konkretna osoba jest mikroskopijne….
Rozumiesz juz, co chce powiedzieć, nawet matematyka nie ogarnia, czemu to właśnie on zginął… Nikt tego nie rozumie… Ja tego nie rozumiem… Do cholery Boże, co Ty wyprawiasz?! Oddaj mi go! Kurwa, Boże, oddaj go, zabierz mnie, ale jego oddaj… On jest potrzebny na tym świecie, on niósł radość i szczęście, a ty go zabrałeś… Wszystkim nam go zabrałeś. A teraz masz go kurwa oddać, albo zabrać mnie do niego, rozumiesz?!
Ja nie chce żyć bez niego, nie chce poznać świata, w którym go nie ma… Chce znowu żyć w moim świecie razem z nim… Nie miałeś prawa mi go odebrać, ani mojego świata, ani jego. Powinien zginąć ten pijany kierowca, a nie on! Zawsze trzeźwy i porządny, wiecznie uśmiechnięty i pomocny….
Odpowiedź mi Boże na jedno pytanie, po cholerę postawiłeś go na mojej drodze, skoro zamierzałeś zaraz go zabrać??
